• Nie-boska komedia – streszczenie, plan wydarzeń • Listy do Delfiny Potockiej – opracowanie • Nie-boska komedia – streszczenie, plan wydarzeń • Pielgrzym - interpretacja i analiza • Grażyna – opracowanie (geneza czas i miejsce akcji) charakterystyka bohaterów motywy interpretacja Wszystko to nie kojarzy się z biblijnym opisem końca świata – pełnym grozy, ale też patosu. W wierszu Miłosza apokalipsa została ujęta w sposób metaforyczny. W jakimś sensie koniec świata możemy obserwować codziennie, bo zawsze zmienia się coś w okolicznościach przyrody, my sami jesteśmy z sekundy na sekundę coraz starsi, inni. Jak się okazuje Konrad Wallenrod wybiera ten pierwszy sposób walki. Jak chytry lis postanawia pokonać Zakon Krzyżacki przez podstęp i zdradę. Co prawda nie jest to honorowy sposób walki jednak jedyny skuteczny wobec potęgi zakonu i nie równych szans przeciwników. Utwór oparty jest na tak zwanej ideologi makiawelizmu. "Nie-Boska Komedia" Zygmund Krasiński. Notatka - "Nie-Boska Komedia" Zygmund Krasiński Zawiera: - Rodzaj literacki - Gatunek literacki - Okoliczności powstania utworu - Czas i miejsce powstania utworu - Plan wydarzeń - Motywy - Krótkie streszczenie MJ cellula.study Boska Komedia 1. Geneza utworu Impulsem do stworzenia, Boskiej Komedii" była dla Dantego surowa ocena stanu moralnego ludzkości oraz sytuaci społecznej i politycznej we Włoszech. W swoim dziele podsumował dotychczasowe dzieje ludzkości. Wszystkie zastosowane w utworze Środki literackie podporządkował nadrzędnemu Jednak to nie w poezji, najczęściej niższego lotu, zdobył on zasługi. Właśnie "Nie-boska komedia", którą napisał w wieku dwudziestu lat, jest obok późniejszego "Irydiona" uznawana za dzieło wybitne i to nie tylko w skali naszego kraju, ale i Europy. TKKtveA. Nie-boska komedia – rozrachunek z poezją romantyczną – Zygmunt Krasiński Dramat Zygmunta Krasińskiego Nieboska komedia jest rozrachunkiem poety z poezją romantyczną. W części I i II utworu poeta na tle życia rodzinnego hrabiego Henryka czyni rozważania na temat charakteru poezji romantycznej i potępia ją. Zdaniem Krasińskiego poezja ta doprowadza człowieka do egoizmu, zatracenia autentycznej miłości, będącej jedyną żywą siłą, która jest zarazem siłą twórczą. Hrabia Henryk zafascynowany pięknem poezji marzy o wielkie sławie, o tym, aby uznano go za wspaniałego poetę. Henryk to romantyczny poeta, oderwany od rzeczywistości, żyjący w świecie wyobraźni. Jest poetą fałszywym, niepotrafiącym odróżnić prawdy od kłamstwa. Na jego postępowanie mają wpływ siły boskie i szatańskie, i walczą o duszę bohatera. Strony: 1 2 Zygmunt Krasiński – Nie-boska komedia – Streszczenie Dramat Zygmunta Krasińskiego Nie-boska komedia został napisany w 1833 r. Tytuł dramatu wyraźnie nawiązuje do utworu Dantego Boska komedia, ale nie przedstawia wędrówki bohatera przez piekło, czyściec i niebo, lecz piekło tego świata, obóz rewolucjonistów. Utwór dzieli się na dwie części: dramat rodzinny (akt I i II) oraz dramat społeczny (akt III i IV). Obie części są spojone ze sobą postacią głównego bohatera, którym jest hrabia Henryk. W części I rodzinnej dramatu, hrabia Henryk początkowo występuje jako Pan Młody, a następnie Mąż. Poznajemy go jako poetę – geniusza, marzącego o wielkiej sławie. Żeni się z dziewczyną dobrą i skromną, z którą, jak mu się wcześniej wydawało chce spędzić całe życie. Uważał, że odnalazł tę, o której marzył. Żona Maria urodziła mu syna, jednak nieuświadomione pragnienia odbierają mu spokój. Ich uosobieniem jest zły Duch, który ma postać pięknej Dziewicy. Jest ona ucieleśnieniem wszystkiego o czym marzył. Nawiedza go we śnie. Gdy po przebudzeniu się widzi ok siebie żonę, przeklina dzień, kiedy ją poślubił. Miał nadzieję, że będzie ona jego natchnieniem poetyckim, a teraz obarcza ją za źródło nudy w uporządkowanym życiu rodzinnym. Zapomina o synu, nie jest obecny na jego chrzcie. Porzuca rzeczywisty świat, podąża wciąż za Dziewicą. Jego działania podlegają wpływom sił boskich i szatańskich. Piękna Dziewica – poezja okazuje się tylko złudną marą, a jej bezgraniczne uwielbienie jest źródłem nieszczęść romantycznego kochanka. Zamierzał rzucić się w przepaść, lecz powstrzymał go Anioł Stróż, nakazał mu wrócić do domu i kochać syna. Wróciwszy do domu dowiaduje się, że doprowadzona przez niego do szaleństwa żona, została odwieziona do szpitala dla obłąkanych, wkrótce umiera. Przed śmiercią zdążyła poinformować męża, że prosiła Boga, aby ich syn został też poetą. Dopiero jej strata uświadomiła mu, że była jego jedyną miłością. Przechodzi metamorfozę, zrozumiał, że poezja której się tak poświęcał i głosił jej chwałę, zgubiła go. Staje się przykładnym ojcem dla Orcia. Chłopiec różni się od innych dzieci, jest często zamyślony, rozmarzony, zabawy z rówieśnikami nie przynoszą mu radości. Widuje we śnie i na jawie zmarłą matkę, słyszy jak mówi do niego. Ojciec jest zaniepokojony zachowaniem syna, przeczuwając w nim poetycką duszę. Mając czternaście lat, Orcio ślepnie. Część druga utworu tak zwany dramat społeczny to obraz rewolucji powszechnej. Na czele obozu arystokratów stoi hrabia Henryk. Głównym przeciwnikiem Hrabiego jest Pankracy, przywódca rewolucjonistów. Reprezentuje on interesy robotników, rzemieślników i chłopów. Do tego obozu należą Przechrzty, czyli Żydzi, którzy z judaizmu przeszli na wiarę chrześcijańską. Zamiana wiary to jedynie podstęp, aby zbliżyć się do chrześcijan rewolucjonistów. Gdy ci wymordują arystokratów, wówczas Przechrzty wymordują rewolucjonistów i same sięgną po władzę. Pankracy prosi hrabiego Henryka o spotkanie, zamierza przekonać do do swoich idei i odwieść od angażowania się w walkę. Niestety, jego najbardziej zaufany powiernik Leonard jest przeciwny jakimkolwiek układom z arystokracją, posądza Pankracego o zdradę. Wzywa przywódcę do natychmiastowego wydania rozkazu zaatakowania okopów Św. Trójcy, gdzie znajdują się wrogowie. Hrabia Henryk przebrany w czarny płaszcz wędruje przez obóz rewolucjonistów. Widzi tłum ludzi wynędzniałych, w łachmanach, żądnych krwi arystokratów. Rewolucjoniści cieszą się, że nadchodzi kres starego porządku. Przekonani są o swoim zwycięstwie. Do walki pcha ich głód, nędza i krzywda doznana przez panów. Obraz obozu rewolucjonistów napawa grozą. Widać mordy, żądzę zemsty i rozpustę. Podczas spotkania Pankracego z hrabią Henrykiem, wywiązuje się między nimi dyskusja ideowa, w której wypowiadają swoje racje. Przywódca rewolucjonistów zarzuca arystokratom całkowitą degenerację, brak honoru. Wierzy on w zwycięstwo i przyszłość opartą na demokracji. Uważa, że Henryk jako poeta, powinien dołączyć do rewolucji. Hrabia odpiera zarzuty przeciwnika przypominając, że szlachta broniła zawsze wiary i tradycji. Nie mogą dojść do porozumienia, każdy z nich zostaje przy swoim stanowisku. Rozchodzą się. Ostateczne spotkanie nastąpi w okopach Świętej Trójcy. Dolina wokół zamku została przyrównana do doliny, w której odbędzie się Sąd Ostateczny. Hrabia Henryk przyjmuje z rąk arcybiskupa dowództwo nad zamkiem, obiecuje karać zdrajców śmiercią. Zastraszeni i wątpiący hrabiowie i baronowie proponują Henrykowi układy z rewolucjonistami, on jednak nie pozwala. Ślubował bronić honoru i starych wartości aż do końca. Po dwóch miesiącach oblężenia obrońcom zamku brakuje żywności i amunicji. Po zdobyciu okopów, Pankracy wydaje wyrok śmierci na wszystkich arystokratów. Henryk załamany zwycięstwem rewolucjonistów i śmiercią syna popełnia samobójstwo. Pankracy też ponosi klęskę – poraża go śmiertelnie blask Chrystusa. CZAS I MIEJSCE AKCJI - NIE BOSKA KOMEDIA - ZYGMUNT KRASIŃSKI - OPRACOWANIE admin, pt., 02/11/2011 - 07:03 Czas akcji dramatu Czas w „Nie-boskiej komedii” jest tym elementem akcji utworu, którego nie da się w sposób jednoznaczny sprecyzować i określić. Jest to sprawą dość problematyczną, bo o ile da się mniej więcej wyznaczyć ramy czasowe przypadające na część I oraz część II, to w części III i IV brak już jakichkolwiek przesłanek sugerujących długość okresów rozgrywających się zdarzeń. Przede wszystkim wypadałoby na wstępie uświadomić sobie pewną ważną rzecz: w dramacie Krasińskiego występują dwie płaszczyzny czasowe – „dosłowna” oraz uniwersalna, „wystająca” ponad warstwę treściową. Czas uniwersalny oznacza, iż wszystkie zaistniałe w „Nie-boskiej komedii” sytuacje mogłyby pojawić się również we współczesności, a nawet w przyszłości – nie jest to bowiem konkretnie określone; to też pewnego rodzaju wizja. Wizja katastroficzna – być może końca świata? Jeśli chodzi o czas „świata przedstawionego”, to z pewnością nie jest on osadzony w konkretnym przedziale, tzn. oznaczony datami początku i zakończenia się akcji. Ale wiadomo, że np. w części I od momentu ślubu Męża oraz Marii aż do narodzin Orcia, a następnie śmierci żony tuż po chrzcinach – upływa mniej więcej rok. II część rozpoczyna się od apostrofy do 10-letniego dziecięcia, które nie potrafi bawić się razem z rówieśnikami, modląc się na grobie matki samodzielnie wymyśla słowa modlitwy, za co przecież niejednokrotnie gani go sam Henryk, iż powinien wygłaszać wyuczone formułki, a nie kombinować. Później, w momencie wykrycia u Orcia nieuleczalnej choroby oczu, pojawia się informacja, że ma już 14 lat. Nic więcej nie możemy się dowiedzieć z części III oraz IV. Podsumowując: akcja dramatu rozgrywa się na przestrzeni kilkunastu lat. Lecz kiedy konkretnie? Czy to się już wydarzyło? A może dzieje się teraz? Czy wydarzy się później, kiedy my już zdążymy umrzeć? A może to wszystko razem? Było, jest i będzie? Te pytania pozostaną dla nas kwestią nierozwiązaną, albowiem nie sposób udzielić na nie jednoznacznej odpowiedzi. Miejsce akcji utworu W dramacie Krasińskiego (jako dramacie romantycznym) dochodzi do poluźnienia kompozycji oraz zerwania z klasyczną zasadą trój jedności, która obowiązywała dotychczas bez wyjątku we wszystkich komediach oraz tragediach – miały one rozgrywać się w ciągu maksymalnie 24 godzin (jedność czasu), w tym samym pomieszczeniu (jedność miejsca) oraz oscylować wokół jednego głównego wątku (jedność akcji). Jedności te miały być pomocne dla wystawiania danej sztuki na scenie – do tego bowiem dramaty były przecież przeznaczone. Stąd „Nie-boska komedia” jest bardzo trudna do odegrania w teatrze (nawet „Dziady” czy „Kordian” o wiele bardziej się do tego nadają). Głównie przez wprowadzenie w niej płaszczyzny tzw. czasu uniwersalnego, ale również poprzez mnogość miejsc, w których rozgrywa się akcja. I tak – w części I bohaterowie występują kolejno: we wnętrzu wiejskiego kościoła (ślub Henryka z Marią), komnacie sypialnianej, w ogrodzie, w górach (nad przepaścią) oraz w domu dla ludzi obłąkanych (w którym przebywa Maria, aż w końcu tam umiera). W części II miejscem akcji jest: cmentarz, wąwóz w górach oraz dom, w którym mieszka Mąż. W części III natomiast – namiot Pankracego, obóz przechrztów i rewolucjonistów. Część IV rozgrywa się zaś kolejno w: okopach Świętej Trójcy oraz we wnętrzu i podziemiach zamku. Opracowanie: Marta Akuszewska Bibliografia: Zygmunt Krasiński "Nie Boska Komedia", oprc. J. Kleiner, wyd. 7, Wrocław 1962) Tags: Czas i Miejsce Akcji Nie Boska Komedia Opracowanie Zygmunt Krasiński Chmura Tagów: Najnowsze odcinki wideokursu angielskiego na Youtube Streszczenie: Nie-Boska komedia “Nie-Boska komedia” to dramat, który został napisany w Wiedniu i Wenecji w 1833 roku, wydany drukiem anonimowo w Paryżu w 1835 roku. Utwór dzieli się na dwie części – dramat rodzinny (akt I i II) oraz dramat społeczny (akt III i IV). Obie części łączy postać Męża – hrabiego Henryka. Każda część dramatu opatrzona jest wstępem o charakterze liryczno-epickim, pisanym zrytmizowaną prozą, zawierającym metaforyczne wprowadzenie, swoisty komentarz do przedstawionej w danym akcie problematyki. Założeniem kompozycyjnym dramatu jest trzykrotna przestroga, dana Mężowi przez Anioła Stróża, którą niestety bohater lekceważy. Pierwsza przestroga “kto ma serce – on jeszcze zbawion być może” wskazuje na wartość nadrzędną, jaką jest miłość. Drugie napomnienie brzmi: “Wracaj do domu i kochaj dziecię Twoje”. Trzecia szansa, zawarta w słowach Anioła Stróża “schorzałych, zgłodniałych, rozpaczających pokochaj bliźnich twoich, biednych bliźnich twoich, a zbawion będziesz”, także zostaje przez Męża zaprzepaszczona. W dramacie rodzinnym hrabia Henryk występuje jako Mąż. Przedstawiony jest jako poeta oderwany od życia, nie umiejący docenić jego wartości, żyjący we własnym świecie poezji i marzeń. To oderwanie od życia, pogoń za złudnym marzeniem przynosi wiele nieszczęść. Żona doprowadzona zostaje przez Męża do obłędu, a potem do śmierci. W dramacie rodzinnym ukazując postawę Męża skrytykował poeta poezję romantyczną, oderwaną od ówczesnej rzeczywistości. Poetę romantycznego przedstawił Krasiński jako egoistę, bezkrytycznie uwielbiającego poezję. Tak właśnie postępuje Mąż, który zapytany przez Dziewicę-poezję: “Pójdzieszli za mną, w którykolwiek dzień przylecę po ciebie?” odpowiada: “o każdej chwili twoim jestem”. Piękna Dziewica-poezja okazuje się złudną marą, a jej bezgraniczne uwielbienie jest źródłem nieszczęść romantycznego poety, który widzi dramatyczną sprzeczność między życiem poety a uprawianą przez niego poezją. Ta sprzeczność, sformułowana w słowach: “przez ciebie płynie strumień piękności, ale Ty nie jesteś pięknością” stanowi źródło tragizmu romantycznego poety. Część druga utworu, tak zwany dramat społeczny, to obraz rewolucji powszechnej. Arystokraci i bogaci bankierzy prowadzą walkę z rewolucjonistami. Arystokratami dowodzi hrabia Henryk, na czele obozu rewolucji stoi Pankracy. Arystokracja – hrabiowie, książęta różnej narodowości – to ludzie tchórzliwi, myślą tylko o ratowaniu własnego życia, nawet za cenę honoru, pozbawieni godności osobistej. O całkowitej degradacji arystokracji mówi Pankracy w trakcie rozmowy z hrabią Henrykiem: “Ów starosta, baby strzelał po drzewach i Żydów piekł żywcem – Ten z pieczęcią w dłoni i podpisem – kanclerz – sfałszował akta, spalił archiwa, przekupił sędziów, trucizną przyśpieszył spadki – stąd wsie twoje, dochody, potęga. – Tamten, czarniawy, z ognistym okiem, cudzołożył po domach przyjaciół – ów z runem złotym, w kolczudze włoskiej, znać służył u cudzoziemców – a ta pani blada, z ciemnymi puklami, kaziła się z giermkiem swoim – tamta czyta list kochanka i śmieje się, bo noc bliska – tamta, z pieskiem na robronie, królów była nałożnicą. Stąd wasze genealogie bez przerwy, bez plamy. (…) Głupstwo i niedola kraju całego – oto rozum i moc wasza. Ale dzień sądu bliski i w tym dniu obiecuję wam, że nie zapomnę o żadnym z was, o żadnym z ojców waszych, o żadnej chwale waszej”. Hrabia Henryk stara się oczywiście odrzucić zarzuty Pankracego, przypominając, że to szlachta broniła wiary, tradycji, religii, granic, opiekowała się chłopami. Krasiński, sam będąc arystokratą, potrafi zdobyć się na obiektywny sąd o własnej klasie. Stwierdził, że ci, którzy bronili dawnej religii i honoru, sami są pozbawieni poczucia honoru, tchórzliwi i podli. Jeden tylko hrabia Henryk zachowuje nawet w obliczu klęski swą godność osobistą, popełnia samobójstwo, aby nie być upokorzonym przez wroga. Nie jest on jednak pozbawiony wad, staje na czele obrońców św. Trójcy z pobudek czysto egoistycznych, cieszy go szansa odegrania roli przywódcy, uchwycenia w swe ręce losów starego świata. Jest osamotniony, pogardza bowiem tymi, którymi dowodzi, a także tymi, z którymi walczy. Hrabia Henryk za swój egoizm zostanie należycie oceniony w scenie, w zamkowych podziemiach: “Za to, żeś nic nie kochał, nic nie czcił prócz siebie, prócz siebie i myśli swych, potępion jesteś – potępion na wieki”. Zanim jednak dojdzie do ostatecznej klęski arystokracji w okopach świętej Trójcy, hrabia Henryk podejmie wędrówkę przez obóz rewolucjonistów, obserwując z uwagą swych wrogów. W obozie tym znajdują się chłopi, rzemieślnicy, robotnicy, którzy nie mogli dłużej znosić wyzysku arystokracji. Są wynędzniali, utrudzeni, ubrani w łachmany, doprowadzeni do ostateczności, gotowi do walki na śmierć i życie. Nie są uświadomieni, obce im są wszelkie idee. Motorem ich działania jest gromadzona i tłumiona od wieków nienawiść i chęć zemsty. Oto słowa pieśni śpiewanej przez chłopów pańszczyźnianych, którzy prowadzą na stracenie dziedzica: “Panom – tyranom śmierć – nam biednym, nam głodnym, nam strudzonym jeść, spać i pić”. Obóz rewolucji został przedstawiony przez Krasińskiego negatywnie. Poeta przedstawia rewolucjonistów jako fanatyczny tłum, który umie burzyć stare wartości, ale do tworzenia nowych w ogóle się nie nadaje. Na gruzach “starego świata” zapewne powstanie nowa arystokracja. Przecież o własnej sławie myśli Bianchetti, przechrzty też chcą wykorzystać rewolucję społeczną do własnych celów, do przejęcia władzy. Tak jak hrabia Henryk wyróżnia się szlachetnością, dumą, odwagą wśród arystokracji, tak też Pankracy jest najwybitniejszą postacią w obozie rewolucjonistów. On jeden ma świadomość celów i zadań rewolucji. Wie, że po zburzeniu starego porządku trzeba umieć zbudować nowy. Podobnie jak hrabia Henryk arystokratami, tak i Pankracy pogardza rewolucjonistami, umie też należycie ocenić szlachetne rysy charakteru hrabiego Henryka mówiąc po zdobyciu okopów świętej Trójcy do zgromadzonych arystokratów: “… on jeden spośród was dotrzymał słowa. – Za to chwała jemu, gilotyna wam”. Klęskę ponosi jednak nie tylko hrabia Henryk. Dramat kończy się katastrofą również dla chwilowo tylko zwycięskiego Pankracego. Oto pojawia mu się postać Chrystusa “jak słup śnieżnej jasności, stoi nad przepaściami – oburącz wsparty na krzyżu jak na szabli mściciel”. Pankracy pada martwy na widok Chrystusa, rażony “błyskawicą” jego wzroku. Tak więc poeta-arystokrata nie odważył się oddać zwycięstwa rewolucjonistom całkowicie, chociaż obserwując ruchy rewolucyjne w Zachodniej Europie wiedział, że rewolucja społeczna jest nieunikniona, a spowodowana została nędzą, krzywdą i cierpieniem mas ludowych oraz egoizmem i zachłannością arystokracji. Zdaniem Krasińskiego, niczego nie można zbudować poprzez zemstę i nienawiść, ludziom, społeczeństwom powinna zawsze przyświecać idea miłości Chrystusowej. W ten sposób Zygmunt Krasiński staje w obronie religii oraz szlachetnych rycerskich tradycji, którym sprzeniewierzyła się współczesna arystokracja. W “Nie-Boskiej komedii” poeta przedstawił klasyczne pojęcie tragizmu. Oto sytuacja tragiczna – rewolucja jest nieunikniona, ale jest to katastrofa przynosząca zagładę dotychczasowego dorobku ludzkiego. Obaj przeciwnicy reprezentują tak zwane racje niepełne, cząstkowe. Pankracy słusznie krytykuje arystokratów, ale słuszne są też zarzuty Henryka, skierowane pod adresem rewolucjonistów: “… widziałem wszystkie stare zbrodnie świata, ubrane w szaty świeże, nowym kojące tańcem – ale ich koniec ten sam co przed tysiącami lat – rozpusta, złoto, krew”. Nieprzemijające wartości utworu to: trafna ocena ówczesnej sytuacji społecznej w Europie, przekonanie, że niewłaściwe stosunki społeczne muszą doprowadzić do rewolucji społecznej, właściwy obraz arystokracji, przejmujące obrazy nędzy, cierpień, głodu, wyzysku chłopów i robotników. “Nie-Boska komedia” jest dramatem romantycznym, składa się z luźno powiązanych ze sobą scen. Utwór o charakterze dramatycznym zawiera też fragmenty liryczne, sceny realistyczne, sąsiadują ze scenami fantastycznymi. Charakterystyczną cechą utworu jest to, że nie dotyczy on konkretnych wydarzeń społecznych, konkretnego społeczeństwa, ponieważ poeta chciał ukazać w otworze uogólniony i ponadczasowy dramat ludzkości. Zobacz również inne streszczenia lektur szkolnych na naszych stronach! Nie-Boska komedia | Inne lektury • streszczenie • opracowanie • bohaterowie • życie i twórczość autora • test

nie boska komedia plan wydarzeń